Bij het woord ‘hoogbegaafd’ denken veel mensen nog steeds in eerste instantie aan een IQ dat boven de 130 ligt. Maar in werkelijkheid is het een combinatie van veel meer eigenschappen die een hoogbegaafd kind nét even anders maakt. Iedere maand zetten we een eigenschap in het zonnetje. Deze maand: gevoeligheid.
Een dinsdagochtend op Sanyu. Er is een juf ziek. Gelukkig is er een andere juf gevonden, geen onbekend gezicht voor de klas. Toch keert een meisje op haar schreden terug wanneer ze de invalster ziet staan. De klas uit. Het begin van deze schooldag is voor haar meteen het einde.
Veel hoogbegaafde kinderen zijn uitzonderlijk gevoelig. Veranderingen die voor buitenstaanders een kleinigheidje lijken, voelen voor deze kinderen als een aardbeving. Hun vertrouwde omgeving schudt op haar grondvesten als voorspelbaarheid ineens doorbroken wordt. Het kan voor buitenstaanders bizar zijn, een kind dat echt niet meer naar school wil wanneer de vertrouwde juf ziek is en situaties als deze krijgen vaak onbegrip. Voor ouders van onze school is het dan ook een verademing om elkaar te ontmoeten en te ontdekken dat ze aan een half woord genoeg hebben.
Gevoeligheid uit zich op verschillende manieren. Van de keuze voor zachte kleding tot het voelen van bijsturing als regelrechte kritiek. Wanneer een kind grote gevoeligheid combineert met een huizenhoog rechtvaardigheidsgevoel (zie onze vorige blog), levert dat bij tijd en wijle zware, pittige situaties op voor kind en ouders. De kunst blijft om ook deze eigenschap, de grote gevoeligheid, te zien als een hele mooie.
Weer een dinsdagochtend. Een jongen zit voor het raam om zijn vader uit te zwaaien. ‘Juf,’ roept hij dan opeens, en in zijn stemmetje klinkt grote urgentie, op zijn gezicht is verrukking te zien. ‘Juf, moet je die lucht zien!’ Hij wijst naar de zalmroze ochtendwolken die in de lucht geschilderd lijken. Geen aardbeving dit keer, maar een natuurverschijnsel dat zonder deze gevoelvolle jongen door niemand opgemerkt was.